Peter

“Na veertig jaar heb ik alsnog mijn plek gevonden”

Soms brengt het leven je precies daar waar je altijd al wilde zijn – al duurt het misschien veertig jaar. Dat overkwam Peter. Na een lange loopbaan in de logistiek vond hij via vrijwilligerswerk zijn oude droom terug. Bij TafeltjeVier ontdekte hij dat zorg en begeleiding precies bij hem passen.

Peter:

‘Bijna dertig jaar lang werkte ik met veel plezier in een magazijn van een bedrijf in Enschede. Maar in de loop van de jaren kreeg ik last van mijn rug. De klachten werden zo ernstig dat ik twee jaar geleden in de ziektewet kwam. Teruggaan in mijn oude functie lukte niet, maar gelukkig kon ik wel vrijwilligerswerk doen.

Ik wist meteen waar ik me als vrijwilliger wilde inzetten. Veertig jaar geleden wilde ik eigenlijk al werken bij ’t Bouwhuis. Toen wist ik al dat de doelgroep me aansprak. Maar ja, het waren de jaren tachtig: jongens gingen naar de lts, meisjes gingen naar de huishoudschool. Hoewel ik zelf ook liever naar de huishoudschool was gegaan, was dat gewoonweg geen optie. Zoiets deed je niet als jongen.
Nu ik hier jaren later alsnog terecht ben gekomen, zij het als vrijwilliger, voel ik nog sterker dat de zorg mij ligt en dat ik met cliënten wil werken. Mijn hart heeft hier altijd gelegen.

Nu ben ik 61 en mag ik doen wat ik eigenlijk altijd al heb willen doen: cliënten begeleiden bij TafeltjeVier. Dat doe ik sinds afgelopen juni. Ik ben er elke woensdag- en vrijdagochtend.

Nu ben ik 61 en mag ik doen wat ik eigenlijk altijd al heb willen doen

Marco en Peter

Ik heb het ontzettend naar mijn zin in het restaurant. Het werk is leuk, er is geen druk en iedereen is aardig. Er wordt bovendien veel gelachen. De samenwerking met de begeleiders is erg fijn en ze geven aan blij met me te zijn.
Wat ik vooral doe, is bijspringen op de plekken waar de begeleiders niet kunnen zijn. Of waar zij niet aan toekomen. Dat zijn soms praktische klussen, maar vaak is dat het begeleiden van cliënten.
Zo help ik Christopher bij het opscheppen van soep. Ik zorg ervoor dat hij zijn vingers niet brandt. En bij het snijden in de keuken, probeer ik te voorkomen dat hij zichzelf bezeert. Christopher is echt een maatje van me geworden. We beginnen elkaar steeds beter te begrijpen en maken veel grapjes. Dat maakt het samenwerken erg fijn.

Christopher en Peter

Ik help ook de andere cliënten. Laatst maakte ik kokosbollen in de bakkerij. Die bak ik thuis regelmatig en ik had voorgesteld om ze ook bij TafeltjeVier te maken, samen met een cliënt. Het was erg leuk om te doen. Dat was overigens ook de reden om in het restaurant te werken: ik hou van koken en bakken.

Wat ik vooral kan waarderen aan cliënten is hun eerlijkheid. Ze zijn niet achterbaks, Ze nemen geen blad voor de mond. Als ze iets van je vinden, zeggen ze het. Dat is bevrijdend.
Ik ontdekte dat al toen ik jong was; mijn vroegere buurjongen ging ook naar ’t Bouwhuis. Ik had als een van de weinige mensen in de buurt een klik met hem. Hij trok naar mij toe en ik vond dat ook leuk. Dat intrigeerde me.

Na veertig jaar heb ik alsnog mijn plek gevonden – wie had dat gedacht? Ik heb nog zes jaar tot mijn pensioen, maar ik wil hier zo lang mogelijk mee doorgaan.’

Ik heb nog zes jaar tot mijn pensioen, maar ik wil hier zo lang mogelijk mee doorgaan

Peter met begeleider Daantje