Geja

“Ik vind het heerlijk om dit naast mijn gewone werk te doen”

Sommige vrijwilligers groeien langzaam in hun rol. Dat geldt zeker voor Geja. Wat begon met het ophalen van één cliënt voor een kerkdienst, werd een jarenlange betrokkenheid bij het Colckhofkoor en de maandelijkse diensten. 

Geja:

‘Ik heb een fulltimebaan en werk daarnaast als vrijwilliger bij De Twentse Zorgcentra. Elke vrijdagmiddag leid ik het Colckhofkoor, een koor dat bestaat uit cliënten die in Almelo wonen. Daarnaast help ik mee tijdens de kerkdiensten op de Colckhof, die elke eerste zaterdag van de maand plaatsvinden.

Het begon 26 jaar geleden. Mijn moeder was vrijwilliger bij De Twentse Zorgcentra en via haar wist ik van het koortje op vrijdagmiddag. Toen er hulp nodig was, ben ik gaan ondersteunen bij het ophalen en terugbrengen van cliënten. Omdat ik zelf ook bij een koor zong, voelde ik me daar direct op mijn plek. Ik weet nog dat ik dacht: “Wat is dít leuk!”

Vanaf dat moment was ik betrokken bij het koor. Elke vrijdagmiddag hielp ik de dirigent en andere vrijwilligers bij het koor. Ik haalde cliënten op en bracht ze weer thuis. Na een aantal jaar stopte de dirigent en nam ik het stokje van hem over. Dat doe ik inmiddels alweer twintig jaar. Ik word altijd geholpen door een andere vrijwilliger, maar het zou nog fijner zijn als we met z’n drieën zouden zijn.

We zingen elke vrijdagmiddag van vier tot vijf uur in het restaurant van HeerlijkHappy. Eerst wachten we tot iedereen er is; het koor bestaat uit zo’n twintig cliënten en er komen regelmatig nieuwe leden bij. Iedereen krijgt een map met ongeveer vijftig liederen. Niet iedereen zingt mee — sommigen luisteren liever — maar dat is helemaal goed. Iedereen geniet, dat merk je aan alles.
Ik neem mijn eigen blokfluit mee en speel daarmee de melodie van een lied voor. Daarna zingen we, a capella.

Ik weet nog dat ik dacht: “Wat is dít leuk!”

We starten altijd met dezelfde nummers. Het eerste half uur zingen we oecumenische liederen, die ook tijdens de kerkdienst worden gezongen. Van de geestelijk verzorger hoor ik welke liederen we kunnen oefenen. Na dit eerste deel hebben we een kwartier pauze. Daarna zingen we nog een kwartier liederen die de koorleden zelf aandragen. Dat gaat van ‘Poesje Mauw’ tot carnavalskrakers — al kan ik die niet allemaal op mijn blokfluit voorspelen. We eindigen ook altijd weer met dezelfde liederen.

Ik vind het heerlijk om dit naast mijn gewone werk te doen. Ik merk aan de cliënten hoeveel plezier ze eraan beleven. Een cliënt geeft bijvoorbeeld al op woensdag bij de dagbesteding aan dat ze zin heeft in het koor op vrijdag. Bovendien is dit het begin van het weekend, en dat maakt het voor de meesten extra bijzonder.

Wat ze ook leuk vinden, is het kaartje dat ze krijgen als ze jarig zijn geweest. Op het kaartje staan de namen van mij en de andere vrijwilligers. Met kerst krijgen ze ook een kaart, en op dit moment ben ik bezig met het maken van de paaskaarten.

Tijdens de kerkdiensten op elke eerste zaterdag van de maand ben ik er ook, als koster. De dienst vindt eveneens plaats in het restaurant van HeerlijkHappy. Samen met andere vrijwilligers zorg ik voor voldoende zitplekken en verplaatsen we drie kasten om het scherm voor de beamer naar beneden te trekken.
Er komen meestal zo’n dertig mensen. Dat zijn vooral cliënten, maar soms ook buurtbewoners of ouders van een cliënt. Sommigen komen zelfstandig of worden gebracht, anderen halen we op. Soms moet dat vanwege de afstand met de auto.

Cliënten vinden de kerkdiensten heel fijn. Het is laagdrempelig. We zingen liederen — ook de liederen die we met het koor hebben geoefend — en de geestelijk verzorger leest een prachtig verhaal voor. We bidden samen en iedereen mag zeggen voor wie hij of zij wil bidden. Vaak is dat voor papa en mama.

Een jaarlijks hoogtepunt is kerst. Dan voeren de cliënten een toneelstuk op tijdens de dienst. Ze leven daar echt naartoe, en één cliënt geeft elk jaar al vroeg aan dat ze Maria wil zijn.

Ik merk aan de cliënten hoeveel plezier ze eraan beleven

In de afgelopen jaren heb ik veel mooie momenten meegemaakt. Tijdens de coronapandemie konden we niet repeteren. Een van de koorleden vroeg aan haar begeleiders: “Mag Geja voor mij komen zingen? Ik mis Geja.” Dat heb ik gedaan. Zij was binnen en ik bleef buiten. Met de schuifdeuren open zong ik voor haar, op afstand. Ik denk met warmte terug aan dat moment.

Vrijwilliger zijn bij het koor en de kerkdiensten geeft me energie. Ik zong zelf bij een groot koor, maar ik word veel gelukkiger van het leiden van het Colckhofkoor. Natuurlijk komt dat door de cliënten: ik kan iets voor hen betekenen, en dat voelt waardevol.

Ik merk ook dat mijn inzet wordt gewaardeerd door begeleiders, die aangeven hoe fijn het is dat ik een cliënt ophaal voor de kerkdienst. Ook verwanten die ik spreek zijn blij met mij en de andere vrijwilligers. Dat is belangrijk om te horen.

Vorig jaar vierden we dat ik dit al vijfentwintig jaar doe. Toen zei ik dat ik er nog vijftien jaar aan wil vastplakken – in totaal veertig jaar dus. Dat lijkt me een mooi streven.’