“We hadden nooit gedacht dat dit werk ons zo gelukkig zou maken.”

De zussen Ina en Ilonka werken als vrijwilligers bij Leemhorst 14 in Almelo, een groepswoning voor volwassenen en ouderen met een matige tot ernstige verstandelijke beperking en veel behoefte aan verpleging en verzorging.

Van mantelzorg naar vrijwilliger

“We maakten voor het eerst kennis met deze groep toen Edward hier kwam wonen,” vertelt Ina. “Edward was de achterneef van mijn man en had een verstandelijke beperking. Ik ken hem al sinds mijn twintigste en bezocht hem regelmatig. Hij woonde in het westen van het land, waar hij was grootgebracht door zijn opa en oma. Na het overlijden van mijn man, achttien jaar geleden, namen mijn zus Ilonka en ik de zorg voor Edward op ons, ook als mentor en bewindvoerder. Zeven jaar geleden haalden we hem naar Almelo. Edward voelde zich bij De Leemhorst direct op zijn gemak; dit was zijn thuis.

In juli 2024 overleed Edward. Kort daarna vroeg het team of we wilden blijven komen als officiële vrijwilligers. Sindsdien zijn Ilonka en ik er eens in de twee weken, op vrijdag. Onze dag hier begint met helpen bij het ontbijt. We zitten dan bij de bewoners. Dat persoonlijke contact is zo fijn voor ze: even de tijd nemen om te praten en er echt te zijn. We helpen ook met andere klusjes of doe iets gezelligs met de bewoners. En ik doe zelfs iets waar ik een gruwelijke hekel aan heb: sjoelen. Met deze mensen vind ik dat ineens leuk.”

Dat persoonlijke contact is zo fijn voor ze. Even de tijd nemen om bij ze te zitten en te praten.

 

Op de foto van links naar rechts: Tineke, Ina, Ilona en Albert

Alle bewoners zijn speciaal

Ina: “Alle bewoners hebben iets speciaals. Met de een kan ik grapjes maken en een ander is juist zo lief. Dan zeg ik ’s ochtends zachtjes: ‘Goedemorgen lieverd.’ En dan zegt ze dat heel zachtjes terug. Dat vind ik zo mooi. We voelen ons hier heel welkom. Dat komt ook door het team. Het zijn schatten die hier werken, maar ze hebben het echt heel druk. Daardoor is er niet altijd tijd om even bij de bewoners te zitten of kleine klusjes te doen, zoals een kast uitruimen. Dat doen wij dan. Het team maakt gebruik van ons, geen misbruik”, zegt ze met een glimlach. “Ilonka en ik voelen ons echt gewaardeerd. We hopen hier nog lang vrijwilligerswerk te blijven doen.”

Helpen waar het nodig is

“We beginnen altijd rond half negen in de ochtend en we blijven tot een uur of twaalf,” vertelt Ilonka. “Eigenlijk blijven we zolang we nodig zijn. Ik begin met het begroeten van de bewoners, ieder apart. Daarna sorteer ik de was in de kleine huiskamer. De bewoners zien me door de gangen lopen of in hun kamer, waar ik de was in de kast leg. Soms doe ik dat samen met hen. Dat zijn prachtige momenten, dat zie ik aan hun gezicht.”

Ina en Ilonka doen dit inmiddels bijna een jaar en leren de bewoners steeds beter kennen. “Het is ontroerend dat iemand die nooit veel zegt ineens bij me komt om te praten. En van een ander krijg ik een knuffel omdat hij zo blij was dat zijn kast is opgeruimd.” Ilonka vervolgt: “Ik zou best vaker willen komen helpen, maar op dit moment heb ik ook andere dingen te doen. Wel hebben Ina en ik aangegeven dat ze ons gewoon mogen bellen als er hulp nodig is, bijvoorbeeld om te koken als er personeel ziek is. We zijn er voor iedereen: we helpen de bewoners en het team.”

We zijn heel dankbaar dat wij dit mogen doen. Zodra we een voet over de drempel zetten, voelt het fijn. Het is een extraatje dat we niet willen missen.

Vrijwilliger worden: een extraatje!

“Het zou mooi zijn als hier meer vrijwilligers komen,” vertellen de zussen. “Dan kunnen we de klusjes verdelen en het werk bijhouden. Het is echt zó leuk om te doen, vooral vanwege het contact met de bewoners. Het is meer dan werk alleen: wij geven hen liefde en zij geven ons liefde terug. We zijn heel dankbaar dat we dit mogen doen. Zodra we een voet over de drempel zetten, voelt het al fijn. Het is een extraatje dat we niet willen missen. De glimlach van de bewoners zegt zóveel.” Eigenlijk zou iedereen het eens moeten proberen om hier vrijwilligerswerk te doen, om te ervaren wat een toevoeging je bent. Ik had nooit gedacht dat dit werk me zo gelukkig zou maken.”