Ans en Alfons

“Wij ontlasten de begeleiders door bewoners voor een uurtje op te halen”

De kerkdiensten op de LosserHof ontstaan niet vanzelf. Daarvoor zijn vrijwilligers nodig die de stoelen neerzetten, bewoners ophalen en zorgen dat alles klaarstaat. Het echtpaar Ans en Alfons doet dat al twintig jaar. Hun vrijwilligerswerk laat zien hoe samenwerken met bewoners, begeleiders en geestelijk verzorgers in de praktijk vorm krijgt.

Ans:

‘Ongeveer twintig jaar geleden meldde ik me aan om als vrijwilliger bewoners van en naar de kerkdiensten op de LosserHof te brengen. Maar toen werd me gevraagd of ik de taak van koster op me zou willen nemen. Ik twijfelde, want ervaring had ik niet. Ik zal nooit vergeten wat zij toen tegen mij zei: ‘Hier kan niks verkeerd gaan’. En dat bleek ook zo te zijn, want de kerkdiensten hier zijn heel gemoedelijk. Het is niet erg als dingen anders lopen dan vooraf bedacht.

Als koster maak ik de ‘kerk’ klaar. Die vindt plaats in een zaal in het Ontmoetingscentrum. Ik zet het altaar neer en plaats de kaarsen erop, zorg dat de piano klaarstaat voor de pianist en ik zet de stoelen in een kring. Alfons helpt me daarbij.

De kerkdiensten duren ongeveer vijftig minuten en volgen een vast patroon. We beginnen meestal met het aansteken van de kaarsen. Er is een grote kaars, de paaskaars, en daarnaast drie kleinere kaarsjes voor de mensen voor wie de kerkgangers bidden. Het aansteken gebeurt door een paar bewoners en ik help ze daarbij. Vaak zijn hetzelfde bewoners die deze rol van ‘misdienaars’ vervullen – een rol die ze zelf erg belangrijk vinden.

De kerkdiensten worden geleid door een voorganger: een van de drie geestelijk verzorgers van De Twentse Zorgcentra. Iedere voorganger leidt de dienst op haar eigen manier, en dat maakt elke dienst anders. Natuurlijk zingen we ook veel liedjes, want daar zijn de kerkgangers gek op.
Na afloop, als alle bewoners weer terug op de groep zijn, drinken we met de andere vrijwilligers samen een kopje koffie.

Het is niet erg als dingen anders lopen dan vooraf bedacht

In de kerstperiode is het altijd wat drukker. Alfons en ik zetten dan de kerststal op en houden ons bezig met de adventstocht: een route over het terrein van de LosserHof die bewoners samen met begeleiders kunnen lopen. Op verschillende plekken zien en horen zij delen van het kerstverhaal. Veel vrijwilligers zetten zich hiervoor in. Wij zorgen ervoor dat er langs de route zo’n vijfhonderd kaarsjes staan. Dat geeft een heel sfeervol beeld. Vroeger waren dat waxinelichtjes die we stuk voor stuk moesten aansteken; nu zijn het lampjes. Dat scheelt enorm.

Ik hoop de 25 jaar vol te maken, als dat lukt. Ik ben nu 73 en Alfons is 75. Veel andere vrijwilligers van de kerkdiensten zijn ouder dan wij zijn, en er komen zelden nieuwe vrijwilligers meer bij. En zonder vrijwilligers komen er ook geen bewoners, omdat de meesten opgehaald moeten worden. En zonder bewoners is er geen kerkdienst… Dat zou heel jammer zijn, want ze kijken er echt naar uit.

Er is in de twintig jaar dat ik koster ben al veel veranderd. Er is geen koortje meer, geen musical met kerst. Er valt al veel weg voor bewoners, maar ik hoop dat deze diensten blijven bestaan.’

Alfons:

‘Ans en ik gaan altijd samen naar de LosserHof op de zaterdagen dat er een kerkdienst is. Als ik Ans heb geholpen met het klaarmaken van de zaal, haal ik de bewoners op die de dienst willen bijwonen. Ik hoor van de voorganger welke bewoners ik mag ophalen. Dat zijn meestal bewoners die in een rolstoel zitten.

Cliënten die kunnen lopen, komen zelf of worden door begeleiders gebracht en weer opgehaald. Om tien uur zetten we de kerkklokken aan; dat is het teken dat iedereen welkom is. We beginnen om half elf. Soms wat later, omdat nog niet iedereen binnen is. Maar dat geeft niets – hier is ruimte voor dat soort dingen.

Ik zie aan de bewoners hoe fijn ze het vinden om naar de kerkdienst te gaan

Ik zie aan de bewoners hoe fijn ze het vinden om naar de kerkdienst te gaan. Ze zitten vaak al lang te wachten tot ik ze kom halen. En als ze mij dan zien, stralen ze en krijg ik een knuffel.

Vrijwilligerswerk kost tijd, maar je krijgt er veel voor terug. De blijdschap bij de cliënten, maar ook de dankbaarheid van begeleiders. Wij ontlasten hen door bewoners voor een uurtje op te halen. Dat betekent één bewoner minder op de groep, waardoor zij meer aandacht hebben voor de anderen. Ze zeggen het niet altijd hardop, maar ik merk dat ze het waarderen.

Het is bijzonder om dit samen als echtpaar te kunnen doen. Zolang onze gezondheid het toelaat, gaan we hier graag mee door.’